2 december 2015 om 14:15
3 minuten lezen
Speeddate: Laat je zien!
Dinsdag 10 november jl. was de Dag van de Mantelzorg 2015. In het teken van het thema ‘Laat je zien!’ organiseerde de Stichting Pulse een speeddate tussen vijf mantelzorgers en vijf raadsleden. De vijf mantelzorgers Marian Overbeek, Hans Gerritsen, Caroline Tol, Corrie de Ruijter en Liesbeth Snoek gingen iedere 7 minuten in gesprek met een ander raadslid. Ze vertelden over wat goed gaat en wat volgens hen beter kan. De mantelzorgers vonden een luisterend en begripvol oor bij de raadsleden mevrouw Van Delft (VVD), mevrouw De Groot (CDA), mevrouw De Kruijf (ChristenUnie) en de heren Dekker (PvdA) en Benschop (SGP).
Marian Overbeek is moeder van vier kinderen, waarvan twee kinderen extra zorg nodig hebben. Haar zoon van 13 jaar leert op een laag niveau en heeft ADHD, haar dochter van 6 jaar is meervoudig complex gehandicapt en heeft intensieve kindzorg nodig. Marian heeft altijd met plezier gewerkt maar vanwege de extra zorgtaken en vooral ook de dikke ordners met administratieve rompslomp heeft zij haar betaalde baan opgezegd. Eind dit jaar moet voor haar dochter opnieuw worden geïndiceerd op hoeveel zorg zij aanspraak mag maken. Naast onduidelijkheid over welke zorg haar dochter uiteindelijk krijgt, betekent dit opnieuw veel tijd en energie steken in de administratieve afhandeling. Tijd en energie die zij liever gebruikt voor de daadwerkelijk zorg voor haar gehele gezin. Het valt niet mee om alle ballen in de lucht te houden.
De echtgenote van Hans Gerritsen is zes jaar geleden getroffen door een hersenbloeding en is gebonden aan haar rolstoel. Zij ervaren geen problemen met voorzieningen in en om huis of met het aanvragen van voorzieningen maar wel met de inrichting van de openbare ruimte. Voor mensen met een rolstoel of kleine (shop) scootmobiel is oversteken op veel plaatsen in Lopik niet of nauwelijks mogelijk en de meeste drempels worden als belemmering ervaren. Vanaf het Beatrixplantsoen kun je met een scootmobiel niet bij Dorpshuis De Schouw naar binnen omdat de deur verkeerd om open gaat. En ook het pasfotoapparaat in de hal van het gemeentehuis is niet toegankelijk voor invaliden. En helaas komt het regelmatig voor dat er op invalidenparkeerplaatsen auto’s staan geparkeerd die daar niet horen.
Caroline Tol ervaart veel bureaucratie. Haar partner is psychisch dementerend en heeft een hartkwaal. Zij heeft een indicatiestelling tot 2029 maar tussenoplossingen zoals het regelen van een taxipas hebben voor de zorginstanties geen prioriteit terwijl dit voor de patiënt op dat moment juist boven aan de prioriteitenlijst staat. Binnen haar fulltime baan is Caroline regelmatig genoodzaakt om verlof te nemen, wat vervolgens tot discussies leidt met haar leidinggevende. Er is nauwelijks nog ruimte voor sociale activiteiten en spontaan ergens heen gaan is er al helemaal niet bij omdat er altijd eerst zorg voor haar partner moet worden geregeld.
Corrie de Ruijter en haar echtgenoot waren op de Dag van de Mantelzorg negenenveertig jaar getrouwd. De echtgenoot van Corrie heeft MS. Ze vindt het belangrijk dat de woning en benodigde voorzieningen in orde zijn. Onlangs is één van de medewerkster van het Breed Sociaal Loket thuis op gesprek geweest voor de aanvraag van een voorziening; dit naar volle tevredenheid van Corrie. Haar echtgenoot gaat twee dagen per week naar de dagbesteding. Dit is voor zowel de patiënt als voor de mantelzorger van groot belang. Zij heeft op deze momenten even haar hoofd en handen vrij om bij te tanken door bijvoorbeeld te fietsen met een vriendin, televisie te kijken of een boek te lezen.
Liesbeth Snoek is al geruime tijd mantelzorger voor haar man die bijna veertig jaar MS heeft. Vijftien jaar geleden was er een aanpassing nodig aan hun woning in de vorm van een slaap- en badkamer op de begane grond. Bij het schatten van hun woning ten bate van de onroerendezaakbelasting voor de gemeente Lopik werd hun huis ruim € 80.000 hoger geschat dan soortgelijke woningen in de wijk; dit ten gevolge van de aanpassing. Zij betalen dus meer onroerendezaakbelasting en de gekoppelde waterschapslasten omdat ze te maken hebben met een thuiswonende chronisch gehandicapte zieke. Dit voelt oneerlijk, niet alleen voor hen maar voor al die mensen die hun woning hebben moeten aanpassen of bijvoorbeeld een woonunit in de tuin of de garage verbouwd hebben ten behoeve van een zieke of gehandicapte. Zij stellen dan ook voor om bij de taxatie van de woning de aanpassing buiten beschouwing te laten en de onroerendezaakbelasting te baseren op de ‘oude’ situatie. Volgens Liesbeth zijn er in Nederland gemeenten die deze coulance al toepassen en huurders met een thuiswonende gehandicapte hierin tegemoetkomen of zelfs belastingen kwijtschelden.