‘Geen aanzuigende werking bij ruimer kinderpardon’
(Novum) – Een ruimer kinderpardon heeft geen aanzuigende werking waardoor de stroom asielzoekers naar Nederland toeneemt. Politieke partijen die hier bang voor zijn, slaan de plank mis, stelden burgemeester van Katwijk Jos Wienen (CDA) en directeur van Defence for Children Carla van Os woensdag op een hoorzitting in de Tweede Kamer.
PVV en CDA stelden eerder deze week zich zorgen te maken over de aanzuigende werking als ook kinderen die onder gemeentelijk toezicht staan mogen blijven wanneer zij aan de voorwaarden voldoen. Het huidige pardon geldt alleen voor kinderen die onder rijkstoezicht stonden en hier vijf jaar of langer wonen.
Wienen en Van Os benadrukten dat eventuele nieuwe asielzoekers het argument van gemeentelijk toezicht niet meer kunnen gebruiken. “De regeling waarbij kinderen onder gemeentelijk toezicht vielen sterft uit. Sinds 2010 vallen alle gezinnen namelijk direct onder rijkstoezicht”, zei Wienen. “Het betreft dus een afgesloten regeling. Met de zeshonderd kinderen over wie we het nu hebben, zijn we er echt”, vulde Van Os aan.
De knip die staatssecretaris van Veiligheid en Justitie Fred Teeven (VVD) maakt tussen rijks- en gemeentelijk toezicht is ‘arbitrair en onjuist’, aldus Wienen. “De overheid is een en ondeelbaar.”
Meer dan driehonderd Nederlandse burgemeesters hebben een petitie ondertekend waarin hetzelfde standpunt wordt gehuldigd. Zij bepleiten een ruimhartig kinderpardon en krijgen inmiddels steun van diverse oppositiepartijen in de Tweede Kamer.
Teeven heeft al gezegd dat hij niet van plan is om de regeling op te rekken. Wel wil hij nog eens goed kijken naar individuele gevallen. Schrijnende gevallen maken nog kans op een verblijfsvergunning als de staatssecretaris gebruikmaakt van zijn zogeheten discretionaire bevoegdheid.
Maar hoe Teeven deze bevoegdheid gebruikt, is totaal onduidelijk, zei Kinderombudsman Marc Dullaert tijdens de hoorzitting. Ondanks herhaalde verzoeken wil de bewindsman hier geen inzicht in geven. “Ik en mijn team kunnen er dan ook geen chocola van maken waarom sommigen wel mogen blijven en anderen niet.” Dullaert hekelt het feit dat op deze manier honderden gevallen worden beoordeeld ‘in een black box die niet transparant is’.
