Geen tbs voor mishandelende pleegouders ondanks diverse stoornissen: hoe kan dat?
De uitspraak in de zaak rond het zwaar mishandelde Vlaardingse pleegmeisje zorgt voor veel onbegrip. Pleegouders John van den B. en Daisy W. kregen acht jaar cel, maar geen tbs met dwangverpleging. En dat terwijl beide verdachten kampen met meerdere ernstige psychische stoornissen. Hoe dat kan, heeft de rechtbank toegelicht, aldus Rijnmond.
Aan de eerste voorwaarde voor tbs, voldoen Van den B. en W. beiden. Bij de pleegvader is verstoorde agressieregulatie vastgesteld en gebrek aan empathie. Daardoor is hij als pleegvader steeds verder gegaan in het toepassen van agressie. W. kampt met narcisme, borderline en egocentrisme. Ook zij blijkt maar weinig empathisch vermogen te hebben. Ze joeg haar partner dan ook aan en deed volgens de rechtbank een “dwingend beroep” op hem.
Laag risico op herhaling
Toch is dat niet genoeg voor tbs. Voor deze maatregel moet er óók sprake zijn van toekomstig gevaar. En juist op dat punt zagen de deskundigen van het Pieter Baan Centrum onvoldoende risico. De kans op herhaling is volgens hen “zeer hoog” wanneer John en Daisy opnieuw samen voor kinderen zouden zorgen, maar ‘matig’ als dat niet zo is. Omdat het uiterst onwaarschijnlijk is dat ze nog pleegkinderen krijgen, concludeerde de rechtbank dat deze voorwaarde voor tbs ontbreekt.
Toezicht reclassering
Om toch toezicht te houden na hun gevangenisstraf, krijgt het stel wél de zogeheten 38Z-maatregel opgelegd. Reclassering bepaalt na hun detentie welke behandeling of begeleiding nodig is, maar dat is veel lichter dan tbs met dwangverpleging en geldt niet als vrijheidsbenemende maatregel.
Voor de biologische moeders voelt de uitspraak als een klap. “Een mokerslag”, zegt Bart Visser van Namens de Familie. Hij vertegenwoordigt de families en benadrukt hoe pijnlijk het vooruitzicht is dat de pleegouders over ongeveer zes jaar weer vrij kunnen zijn. Mocht er een hoger beroep volgen, dan hopen ze op een andere beslissing.
