Wat is kraamvrouwenkoorts?
Een van de belangrijkste oorzaken van sterfte onder vrouwen was vroeger kraamvrouwenkoorts. De infectieziekte komt tegenwoordig nog nauwelijks voor, maar het kán wel. Sterker nog, in de zomer van 2018 werden in juli en augustus 27 vrouwen ziek in hun kraambed. Wat is kraamvrouwenkoorts en hoe gevaarlijk is dit tegenwoordig nog?
Vroeger was de infectieziekte heel gewoon en ook dodelijk. Gelukkig is de ziekte tegenwoordig zeldzaam en goed te behandelen. Maar hoe ontstaat kraamvrouwenkoorts?
Oorzaak kraamvrouwenkoorts
Kraamvrouwenkoorts ontstaat doordat de vrouw een groep-A-streptokok-bacterie oploopt vlak na de geboorte van haar kind. Omdat de vagina en baarmoederhals zeer kwetsbaar zijn na de bevalling, kunnen daar lokale ontstekingen ontstaan.
De bacterie is overdraagbaar via niezen, hoesten of direct contact met besmette handen of voorwerpen. Bijna iedereen in zijn of haar leven maakt een groep-A-streptokokkeninfectie door, maar kan vooral voor kraamvrouwen risicovol zijn.
Risicofactoren voor het ontstaan van de ziekte zijn brekende vliezen voordat de bevalling start, een keizersnede, een totaalruptuur en jonge kinderen die ziek zijn (geweest).
Symptomen kraamvrouwenkoorts
Kraamvrouwenkoorts gaat gepaard met enkele tekenende symptomen, zoals een hoge koorts vanaf de eerste of tweede dag na de bevalling, vies ruikende vaginale afscheiding, een weke en snelle polsslag, hoofdpijn en verwardheid. Ook kan een vrouw stijve spieren hebben, huiduitslag krijgen, keelpijn en kampen met algehele malaise.
Blijft de infectie onbehandeld, dan kan het leiden tot bloedvergiftiging of toxischeshocksyndroom, waarbij organen uitvallen. Maar tegenwoordig is de kans op overlijden hierdoor gelukkig heel klein.
Behandeling kraamvrouwenkoorts
Kraamvrouwenkoorts wordt gediagnosticeerd met een bloed- en urinetest en vaginakweek. Een vrouw met deze infectieziekte moet altijd in het ziekenhuis worden opgenomen, zodat ze daar behandeld kan worden met een infuus met votcht en antibiotica. Patiënten die zich daarna beter voelen, mogen thuis hun antibioticabehandeling voortzetten.
