Gezondheidsraad: ‘Gegevens over implantaten 115 jaar bewaren’
De Gezondheidsraad adviseert voor gegevens over implantaten een bewaartermijn te hanteren van 115 jaar (gerekend vanaf de geboorte van de patiënt). Dit om te garanderen dat bij problemen met implantaten de dragers ervan altijd nog te achterhalen zijn. Het is onvoorspelbaar of en wanneer gebreken of bijwerkingen aan het licht komen. Dit schrijft de raad aan de minister Bruno Bruins voor Medische Zorg.
Sinds 2019 moeten zorgaanbieders gegevens over bepaalde implantaten doorgeven aan het Landelijk Implantaten Register (LIR). In dit register wordt vastgelegd welke implantaten door welke zorgaanbieder wanneer zijn geplaatst. Als zich een probleem voordoet met een implantaat informeert de Inspectie voor de Gezondheidszorg en Jeugd de zorgaanbieders, die op hun beurt de dragers benaderen. Op dit moment geldt voor medische dossiers een bewaartermijn van minimaal 15 jaar. Dat volstaat niet voor gegevens over implantaten, vindt de raad.
Medisch dossier
De geadviseerde bewaartermijn heeft niet alleen betrekking op de gegevens in het LIR, maar betekent ook dat zorgaanbieders het deel van het medisch dossier dat betrekking heeft op het implantaat 115 jaar moeten bewaren. De geadviseerde termijn sluit aan bij de bewaartermijn die geldt voor instellingen die vallen onder de archiefwet, zoals academische centra. Zij moeten kerngegevens uit het medische dossier al 115 jaar bewaren.
Onvoorziene onvolkomenheden
Implantaten waarvoor dit geldt zijn bijvoorbeeld gewrichtsimplantaten, hartimplantaten, hersenen neurostimulatoren, medicatiepompen, gehoorimplantaten, vaatimplantaten, implantaten voor plastische chirurgie, incontinentie-, urologische en gynaecologische implantaten. Sommige implantaten blijven in principe levenslang in het lichaam zitten. In de praktijk is gebleken dat er altijd onvoorziene onvolkomenheden aan het licht kunnen komen.
Falen of bijwerkingen
Voorbeelden zijn falende elektroden voor pacemakers, lekkende borstimplantaten, ingroeiende bekkenbodem- en liesbreukmatjes en heupprotheses die metaalslijpsel verspreiden. Voor sommige protheses geldt dat bijwerkingen zich pas jaren na verwijderen van het implantaat kunnen openbaren. Ook neemt voor een aantal implantaten het risico op complicaties toe naarmate ze langer in het lichaam zitten.
Door: Nationale Zorggids
